Gambia, Geven met Liefde

Children are the Future

Month: March 2020 (page 1 of 2)

26 Maart 2020. Ziekenhuis in Kanpasa ontvangt namens onze stichting goederen.

De dozen verbandmiddelen, scharen, ORS en andere ziekenhuis-benodigdheden hebben we vlak voordat we naar huis moesten, geschonken aan onze vriend Seff (Yunusa Sarjo) Hij wilde dit heel graag naar het ziekenhuisje in zijn dorpje Kanpasa brengen. Voor ons was dit toen niet haalbaar meer omdat het te ver weg was. Vandaag ontvingen we de foto’s.

🙏Yunusa Sarjo :
‘Special thanks from the entire villagers we really appreciate the gift’

20 Maart 2020. Verplicht naar huis ivm Covid-19.

– T i j d o m t e g a a n –
Morgenmiddag worden we met een laatste vlucht van Corendon opgehaald. Ruim 3 weken eerder en met een dubbel gevoel, maar hier blijven is geen optie. Voor Fred zijn herstel was deze week erg goed, al was het niet lang. De zon, de rust, de positieve energie, de lieve mensen hier, het mooie resultaat zien van alle energie en tijd die we in de stichting steken.

Ik (Monique) heb zelf de afgelopen 3 weken zo ontzettend veel meegemaakt en kunnen doen: CommonWealth, March Past in Banjul, tandenpoetsdagje, educatief schooldagje, Myfarm on Wheels, Kartong, rijstproject, nieuwe kleding voor de politie, operatie Yabou, namesgiving Suleyman, voetbalspullen verdelen in samenwerking met de Highlow Rangers, hulp bieden in het mini-dorpje en nog veel meer.. daar ben ik heel dankbaar voor. Gelukkig niks uitgesteld tot later, meteen achter elkaar doorgegaan. Uiteraard is dit alleen mogelijk omdat we samen een geweldig team zijn.

Al met al gaan we met een beetje angstig gevoel naar huis omdat het in NL natuurlijk een chaos is (met zijn allen op de airport en in het vliegtuig is ook niet ideaal nu) maar tegelijkertijd ook heel blij en tevreden dat we zoveel mensen en kinderen tot op t laatste moment hebben kunnen helpen. Annie en Peter van Second Homeland konden via ons nog snel even hun Gambiaanse familie geld geven om voedselpakketten te verdelen. Henk Bronneberg hebben we financieel kunnen helpen zodat Ousman (de man van de kippenfarm) zijn werk kan blijven doen. Ook dat is belangrijk straks! Nog wat paracetamol uitgedeeld hier voor de zekerheid en nog wat meegenomen voor wat mensen thuis, waar alles al gehamsterd is.

Ousman zal de situatie de komende periode nauwlettend in de gaten houden en waar hulp nodig is zal hij in samenwerking met ons bijspringen waar mogelijk, dat geeft ons een fijn gevoel, trots op onze jongen hier.

Morgen de koffer inpakken, iedereen gedag zeggen en dan is het echt voorbij tot (hopelijk) november.
Het was kort maar zeer krachtig……
Met elkaar maken we het verschil en daar zijn wij enorm trots op.

 

18 Maart 2020. Vast afscheid genomen van Kartong.

– K a r t o n g –

Isatou, met links haar inwonende kleindochter Kaddy (moeder van Salifou) en rechts Awa. Ongeveer 22 jaar geleden nam Isatou de zorg op zich voor Awa, haar allereerste pleegdochter/weeskindje. Zij woont nu met haar eigen gezinnetje in Serekunda, maar komt nog regelmatig langs om te helpen met van alles.

We hebben een goed gesprek gehad met alle 3 over de aankomende tijd en alle groente-zaadjes overhandigd die Fred alvast had meegenomen in zijn koffer, ik ben even kwijt van wie we die hebben gekregen.

Isatou vertelde dat de arts – waar ze al ruim 20 jaar komt en die dus alle kinderen goed kent – heeft gezegd dat het goed gaat met de kinderen en ze het prima doet allemaal op haar eigen manier. De arts was erg trots op haar!
Hij raadt haar dan ook de fysiotherapie af, waar ze met een dure taxi naartoe moet, maar adviseerde om gewoon elke dag zelf oefeningen met ze te blijven doen. We hebben alle vertrouwen in deze bijzondere vrouw en respecteren haar manier van denken, in tegenstelling tot sommige andere ‘toubabs’ die haar (naar eigen zeggen) met ongevraagde adviezen blijven bestoken.
Ze wil graag in alle rust en volgens haar eigen denkwijze de kinderen opvoeden en helpen met revalideren, laten we dat respecteren met elkaar.

De schep voor de groentetuin is gedoneerd door de mannen van Highlow Rangers.
Van het geld wat we als stichting hebben geschonken moeten ze de aankomende tijd zien rond te komen.
Namens Petra Zwaan, Mieke Wezenberg en J. Blom Holding B.V mochten we nog 3 zakken rijst brengen.
Van Sandra Annot mochten we een aantal verpakkingen ORS overhandigen.
In Mei gaat Ousman nog 2 zakken rijst afleveren, namens Monique en Fred, tijdens de kippen-eieren aktie van Henk Bronnenberg.

18 Maart 2020. Dippa Kunda`s totale armoede deel 2.

Dippa Kunda`s totale armoede deel 2.

M i n i – d o r p j e
Met 9 zakken rijst en de rest van de dozen, inclusief een paar familiedozen, zijn we vandaag terug gegaan naar het mini-dorpje. De dorpsoudste Mr. Sanyang, vertelde dat er 18 compounds zijn met in totaal zo’n 600 personen.

Omdat de scholen dicht zijn sinds vandaag, werd onze auto bovenop de heuvel al gespot door de kinderen en kwamen we beneden al ‘niet bepaald onopgemerkt’ meer aan. Van alle kanten kwamen mensen en kinderen aangerend en ik was blij dat de dorpsoudste op een gegeven moment ook verscheen. We hebben nu zijn telefoonnummer om de volgende keer ons bezoek aan te kondigen, want hij waarschuwde ons om dit absoluut nooit zonder hem te doen. Het gaat er zelfs met hem in de buurt soms al redelijk agressief aan toe, dus dat waren we ook zeker niet van plan.
Normaal gesproken brengen we de familiedozen meestal per doos bij 1 gezin, maar omdat de situatie nu even heel anders is heb ik ook deze dozen onder de mensen laten verdelen. Het was niet eenvoudig om overal foto’s van te maken, dus ik hoop dat jullie wat van de geschonken spulletjes terug zien op de foto’s. Neem maar van ons aan dat alles heel goed terecht is gekomen. We zijn uitgebreid bedankt door iedereen en willen dit project dan ook zeker in de toekomst blijven ondersteunen

Rijst geschonken door :
Mieke Wezenberg
Gijs & Riek Dorrestijn
Evelyne & Roland Blok
Mevrouw van der Pijl
Lia van der Gulik
Nadia Fisher & Ricardo Wijbenga
Wessels schilderwerken
Lukk en Trykk

17 Maart 2020. Dippa Kunda`s totale armoede deel 1.

Dippa Kunda`s totale armoede deel 1.

M i n i – d o r p j e
Met 4 zakken rijst en een paar dozen kleding, knuffels, wat overgebleven snoephorloges en zakjes chips gingen we vanmorgen op weg naar een zeer armoedige plek gelegen in een soort kuil, gelegen aan een vuilnisbelt.

Ik had het al een paar keer ergens van bovenaf zien liggen, maar nu hadden we een weggetje gevonden waar we ‘redelijk normaal’ met de auto naar beneden konden rijden. Nadat we kennis hebben gemaakt met het hoofd van het mini-dorpje (een oude man waar iedereen respect voor heeft) beginnen we met het uitdelen van de rijst. Twee mannen worden aangewezen om de schalen te vullen.

In een mum van tijd staan er tientallen schalen te wachten. Daarna worden de spullen uit de dozen verdeeld. Het dreigt even uit de hand te lopen, maar dat lost de oude man resoluut op door met een tak iedereen aan de kant te meppen. Dat werkt! Omdat 4 zakken en een paar dozen eigenlijk nog veel te weinig is voor zoveel mensen, gaan we dit binnenkort nog een keer herhalen.

Het is bijna niet voor te stellen wat hier straks gebeurt in het regenseizoen. Alles zal weer onder water komen te staan. Huisjes gebouwd met mudblocks zullen het begeven, vuilnis gaat drijven, stilstaand water, muskieten, ziektes..

Dieptrieste situatie..
Zakken rijst geschonken door:
-Cynthia Rob
-Backslash GmbH
-Edward & Karin Bingley
-Familie van der Kolk

17 Maart 2020. Keiharde realiteit over de zorg in Gambia.

Een dag uit de verslagen van Ivonne Hulsebos Janssen van Kinderhulp Gambia.
Dit is het artsenteam dat onze Jabou & Ousainou binnenkort zal opereren. Zoveel respect voor deze mensen

Een dag van extremen!
Soms beleef je een dag in Gambia waarin zoveel gebeurt dat het bijna niet uit te leggen is. Kakkerlakken die uit nachtkastjes kruipen in het ziekenhuis in Banjul of een kind dat aan het sterven is op zaal, met biddende en wanhopige ouders. Buiten vliegen de aasgieren (lijkenpikkers) naast dat slaapkamerraam rond en ik besef wederom voor de zoveelste keer hoe anders onze gezondheidszorg is.
In Nederland en omringende landen is er de angst voor Corona, worden mensen ziek en ja, gaan er ook mensen dood. Wereldnieuws, maar hier in the Gambia is het elke dag overleven, en dood hoort hier bij de slechte gezondheidszorg. Thats life, men heeft geen keuze.. er is niets anders.
Maar buiten veel ellende zijn er vandaag wederom 3 kinderen geopereerd in het Kanifing hospital door ons top team.
De teller staat op 13 nu.
Wij zelf van Kinderhulp Gambia, Nel en Johan hebben de eerste kinderen die vanuit het ziekenhuis naar huis mochten (uit extra bescherming ) overgebracht naar een privé kliniek. Kinderen komen soms van heel ver en we willen ze minimaal 2 a 3 weken in het zicht houden. Infecties liggen op de loer en wat we kunnen voorkomen, dat doen we. Het gaat tenslotte om de levens van jonge kinderen.
De 4 kinderen die het ziekenhuis vandaag mochten verlaten, gingen op een brancard en we waren de attractie van de dag. Toen mensen vroegen wat deze kinderen hadden, pakte ik mijn boek met de voor en na foto’s van 2019, het telefoonnummer waar ze foto’s naar mogen sturen werd genoteerd en voorbeelden werden op de foto gezet. Zo krijg je weer eenvoudig een nieuwe lijst voor de volgende missie. Heel ontroerend en mooi, wij kregen een applaus toen de kinderen de taxi ingingen.
Voel me dan trots en dan ben je de EXTREEM lange dagen weer even vergeten. Via een financiële bijdrage ook weer van de Volendamse vrienden van Nel Bien, is het extra verblijf elders mogelijk gemaakt incl. elke dag een lunch voor kind en ouder.
Wat een verschil hier met bijv. het Banjul ziekenhuis, besef ik me weer. Het is een privé kliniek, het is er schoon en rustig en voor de meeste ouders en kinderen is het hier beter dan thuis.
Wij gaan na de overdracht zelf voor een snelle hap en hup naar Banjul, waar dus 2 klompvoet kids liggen maar ook onze vrijwilligster Jenneba, ondanks dat zij vorige week haar operatie aan n verwaarloosd O been heeft ondergaan.
Plaatje hier en een plaatje en pinnen daar. Hopelijk komt t been van Jenneba weer voor elkaar. Jenneba mocht naar huis en wij zouden haar ophalen. Maar nogmaals wat n ellende daar. Het is niet uit te leggen. Het is er gewoon vies en ik zou er voor geen goud willen liggen.
Ik zal daarbij nog 2 voorbeelden noemen.
Meisje van 14 jaar heeft – ja lees het goed – 2.5 week geleden een auto ongeluk gehad. X-Ray laat duidelijk een vieze bovenbeen breuk zien. Om haar been een vies simpel verbandje. Moeder denkt dat ik arts ben, klampt me wanhopig aan, “doctor help, my daughter need operation”. Dat is duidelijk en soms – eh nee ik zeg t vaak hier in Gambia.. ik zou wensen dat ik kon toveren. Het zal je kind maar zijn. Ons team heeft zijn handen helaas al vol, maar wat een pijn heeft dit kind. En wat zou ik haar graag een mooie toekomst geven. Mijn maag draait om. 2,5 week in een ziekenhuis liggen waar je per dag je bed moet betalen en waar je geen hulp krijgt of althans niet snel.
Naast haar een meisje van rond de 10 jaar, ook een auto ongeluk. Duidelijk neurologisch iets mis. Eet niets en verstand is helemaal weg, zegt moeder. Er is niets mee gedaan en ik denk ‘waarom lig je daar dan al 2 a 3 weken, arme lieve kind?’ Tja… en weer zie ik ook hier de kakkerlakken over de muur. 1 verpleegster in een gebouw van 6 verpleegkamers vol met kinderen. Kamers waar de ratten door lopen. Ik denk dat dit allemaal genoeg zegt. Ik loop vertwijfeld weg.. waarom waarom? Het went nooit.
Wat ben ik dan blij met ons team en zover we kunnen de goede nazorg bieden.. Al zijn het slechts n paar veranderingen. Maar elk kind telt. In de tussentijd dat wij dus de 2 klompvoet kinderen bezochten en wat koekjes uitdeelden op de afdeling, was Jenneba aan het wachten op de ontslag papieren. Ze moest eerst betalen alvorens ze weg mocht. ‘Wat als je geen geld hebt of een toubab als ons achter de hand?’
Lang leve onze zorgverzekering. Kost een beetje maar dan krijg je ook wat.
Om 18 uur was het eindelijk een Go en hup de taxi in en door in de file naar haar huis. Je moet ook echt weg, want de volgende patient ligt elders buiten te wachten. Looprek mee en thuis rattenvrij bijkomen van 1 week viezigheid.
Dit is The Gambia wat veel toeristen niet zien.

Bewust plaatsen wij hier geen foto`s, deze waren te shockerend.

Kinderhulp Gambia (ANBI status) hun werkzaamheden zijn alleen mogelijk door giften, voor meer informatie bekijk dan eens hun website http://www.kinderhulpgambia.nl 

of de facebookpagina : https://www.facebook.com/groups/401972243188884/about/

15 Maart 2020. Rijstverdeling sponsorkinderen.

* Rijstverdeling sponsorkinderen *

Deze keer kregen de gezinnen een voucher (met het nummer van het sponsorkindje), t.w.v. een zak rijst, die ze bij de plaatselijke rijstshop in kunnen leveren. Klik op de foto om het nummer te zien. Dit ging veel sneller, scheelt een hoop gesleep en kosten voor een vrachtwagen. Iedereen heel erg bedankt namens de vaders en moeders!

*Niet iedereen was in staat om te komen zondag, dus er volgen er nog ongeveer 20 welke Lamin heeft opgeroepen om deze week de rijst te komen halen bij de rijst shop.

17 Maart 2020. Lamin heeft bijna alle overige vouchers voor de rijst (persoonlijk en in zijn vrije tijd) bij de rijstshop uitgedeeld aan de ouders. Nog maar een paar te gaan. Dankjewel Lamin, je bent een topper! Deze foto`s staan in het kader onder de uitgifte op de Burbage Nursery met namen van de kinderen omdat hij de nrs. van de kinderen niet goed in beeld kon krijgen.

19 Maart 2020. Monique heeft de laatste 6 kinderen zelf bezocht en rijst afgeleverd, deze foto`s staan in het kader onder de uitgiftes van Lamin.

1 willekeurige zak rijst geschonken door Gijs & Riek Dorrestijn.
Nr. 147, 144, 141-142, 53, 48, 45, 38, 33, 100-101, 79, 58 en de leerkrachten hebben rijst gekregen namens J. Blom Holding B.V.

UItlevering via Lamin 17 Maart 2020.

Uitlevering via Monique 19 Maart 2020.

14 Maart 2020. Naming Ceremony Sulayman Jammeh.

– N a m i n g  C e r e m o n y –

Wat een geweldig feest was het, zo gaaf om mee te mogen maken. Begin van de middag waren we al een poosje geweest om de voorbereidingen voor het feest te zien en de cadeautjes te geven. Daarna thuis wat uitgerust, want Fred moet nog kalm aan doen, ik kwam net van de March Pass en het is hier nog steeds tegen de 40 graden. `S avonds was het een groot feest met een band, heerlijk eten en Afrikaans dansen. Aan het begin van de avond kwam  de vrouw van Lamin volgens traditie aan in een luid toeterende auto, prachtig aangekleed en mooi opgemaakt.

14 Maart 2020. The March Past.

– T h e M a r c h P a s t –
Zaterdagmorgen 14 Maart acht uur vertrekken werd ruim 9 uur zonder juffies, want de jurken waren nog niet klaar. Waarom zou je die ook lang vantevoren laten naaien als t ook op de laatste dag kan. Precies op tijd kwamen ze uiteindelijk toch nog aan in Banjul met de taxi.. en dan ook nog gewoon zonder stress. Die arme kinderen stonden daar maar te wachten in de brandende zon. Fanfares, speeches, een rondrit van de kinderpresident en nog van alles kwam er voorbij. Eindelijk om half 12 konden we gaan lopen… Ik vond t al met al behoorlijk pittig met die hitte, vooral in mijn tante-Pollewop-jurk, maar was uiteindelijk wel heel blij en trots dat ik het een keer mee mocht maken.

11 Maart 2020. MyFarm on Wheels op bezoek bij de Burbage Nursery school.

My Farm on Wheels 🌿

Wat een fantastische dag was t weer. Ik ben volledig gesloopt, maar t was het zeker waard! De kinderen hebben geleerd om met de tablets te oefenen, het belang van hygiëne dmv het handen wassen met zeep is uitgelegd, bouwen met Duplo blokken, allerlei puzzels en cijfers & letter-spellen. Er is een cake gebakken met een groep in een solar-oven. Aan het eind kreeg Lamin 40 handgemaakte stukken zeep cadeau van het My Farm team. Zo kunnen de kinderen en de docenten hun handen wassen en worden de bacteriën gedood door de toegevoegde Dettol.

Met dank aan de anonieme sponsor die deze leerzame dag mogelijk heeft gemaakt voor de kinderen, maar ook zeker voor de docenten.

« Older posts